De Vlaamse zanger en muzikant Kris de Bruyne is overleden aan de gevolgen van alzheimer. Hij werd 70.
Het was al eventjes stil rond Kris de Bruyne, tot in de eeuwigheid verbonden met nummers als 'Amsterdam', 'Lieve Jacoba' en 'Waar ik voor leef'. Bij de zanger en liedjesschrijver uit Antwerpen was enkele jaren geleden alzheimer vastgesteld. Zijn laatste tournee moest in 2018 worden stopgezet. Het laatste jaar van zijn leven zat hij in een verpleegcentrum, waar hij woensdag overleed in aanwezigheid van zijn vrouw en kinderen.
Kris de Bruyne maakte de allereerste Nederlandstalige rockplaat.
De Bruyne groeide op in een erg katholiek en flamingantisch gezin. De broer van zijn vader was een medestichter van de Volksunie die zou hebben gecollaboreerd met de Duitsers. De vader van de zanger schreef in ’t Pallieterke over de collaboratie, maar was zelf geen collaborateur.
‘Hij heeft ons ook nooit het flamingantisme trachten in te lepelen’, vertelde De Bruyne daarover in het weekblad Humo. ‘Er heeft nooit een leeuwenvlag aan onze gevel gehangen en wij, zijn zonen, konden vrijuit onze artistieke weg gaan. Wij luisterden thuis naar Bob Dylan, Woody Guthrie en The Rolling Stones. En we gingen naar de tentoonstellingen van Picasso, Alechinsky, Roy Lichtenstein en Andy Warhol. We gingen naar het conservatorium en de academie, lieten onze haren groeien en mochten ons kleden zoals wij wilden.’
Snik in zijn stem
Zijn muzikale talent werd in 1968 ontdekt door Wannes Van de Velde toen De Bruyne op een festival een onstuimige bluesversie speelde van ‘Klein klein kleutertje’. Hij was pas 18. Tijdens zijn studentenjaren in Brussel vormde hij met Guido Van Hellemont en Wim Bulens het absurde Nederlandstalige trio Lamp, Lazerus en Kris. Hun grootste hit ‘De onverbiddelijke zoener’ staat vandaag nog altijd als een huis.
Zonder het te beseffen sloten zijn Nederlandstalige nummers aan bij de kleinkunstbeweging. De Bruyne liet zich niet in één vakje opsluiten. In 1973 ging hij solo en smeet zich op de rock-'n-roll. Het titelloze debuutalbum dat hij opnam met zijn eerste begeleidingsband - met daarin Raymond van het Groenewoud - klonk hard en had woeste teksten, maar werd door pers en publiek onder de graszoden geschoffeld. Binnen de maand werd de plaat uit de rekken gehaald.
Toch wordt dat solodebuut vandaag erkend als de allereerste, echte Nederlandstalige rockplaat. De singer-songwriter trad zo toe tot de groep muzikanten die de brug wisten te slaan tussen kleinkunst en rock - zoals Raymond en ook Johan Verminnen.
Samen met tijdgenoten als Raymond en Jan De Wilde staat De Bruyne te boek als een van onze beste Nederlandstalige tekstschrijvers. Snik in zijn stem, tragiek in zijn teksten. Die klonken soms sarcastisch en ironisch, maar altijd waren ze herkenbaar en integer. Neem ‘Waar ik voor leef’ uit 1993. Daarin vraagt hij zich hardop af waarom hij het nu eigenlijk allemaal gedaan heeft. ‘Niet voor het geld, niet voor de macht, niet voor de eer, niet voor de eeuwigheid’, zingt hij met doorvoelde stem.
Waarvoor dan wel? We vroegen het hem elf jaar geleden in zijn woonplaats Sint-Amands. ‘Om liedjesschrijver te mogen zijn’, antwoordde hij. De Bruyne was er na een paar omzwervingen, die hij achteraf als foute carrièrestappen zou omschrijven, achter gekomen dat hij niet zonder de muziek kon. Na de dood van twee van zijn broers op het einde van de jaren 70 – ze waren allebei 32 en overleden met een tussenperiode van 16 maanden - had hij contractbreuk met zijn platenfirma gepleegd en was naar Amerika gevlogen. Hij werd housekeeper bij een rijke familie. ‘Het was een heerlijk anoniem bestaan’, vertelde hij. ‘Ik was uit de muziek gestapt om het noodlot te tarten. Ik dacht echt dat ik na mijn broers de volgende zou zijn. Nu lach ik daarmee, maar ik voelde me echt verscheurd.’
Klootzakken
Twee jaar later stond hij weer in België en leek het alsof iedereen hem was vergeten. Hij ging als copywriter in een reclamebureau werken en begon zijn eigen bedrijf: Acoustics, een audioproductiefirma. Dat bedrijf ging failliet. De zakenman-liedjesschrijver werd onterecht van fraude beschuldigd, en verloor veel geld. ‘Ik heb in die periode veel geleerd over mensen’, zei hij daarover. ‘In elke discipline lopen klootzakken rond, maar in de reclame toch iets meer.’
Maar de koppigaard keerde terug. Het vrij ruige album ‘Keet in de lobby’ met Thé Lau van The Scene luidde in 1993 het tweede deel van zijn carrière in. Kort na het verschijnen werd hij voor het eerst vader, pas op zijn 44ste. Plots kreeg zijn hele leven een andere betekenis. ‘Zonder kinderen was ik een treurwilg. Ze maken me blij. Natuurlijk kan ik nog wel eens in de put zitten. Maar ik maak me minder zorgen. Ik ben gelukkig als mijn kinderen en geliefde dat zijn. Vroeger was ik enkel blij voor mezelf.’
0 件のコメント:
コメントを投稿