ConcertrecensieBlur
Hulde aan de Lokerse Feesten! Op het patroonsfeest van de paardenworst doen ze zich graag bescheiden voor, maar toch strikt de organisatie voor elke editie minstens één naam die de monden van de verzamelde concurrentie doet openvallen. Dit jaar was het de comeback van Blur die verbaasde. Uit struiken en langs Waaslandse steenwegen hoorde je wekenlang de woo-hoo’s waaien, zo hard keek het deel van de mensheid dat in de jaren negentig opgroeide hiernaar uit.
Daar hoort meteen enig voorbehoud bij: schrijver dezes hoort niet tot die doelgroep. Meer zelfs, de battle of the Britpop tussen Blur en Oasis is aan me voorbijgegaan omdat ik het domweg te druk had met het uitblazen van mijn eerste verjaardagskaarsje. Niettemin had ik zin in Damon Albarn die na acht jaar nog eens met zijn oerband de boer op ging, zeker nu ze onlangs met The Ballad of Darren het levenslicht schonken aan een wereldplaat.
Uit die worp mocht ‘St. Charles Square’ de avond openen: gedurfd, maar niet barstend van de overtuiging omdat Albarn amper boven de mix uitkwam. Dan deed oudje ‘Popscene’ het luttele minuten later veel beter: zo’n nummer dat zich in je hoofd nestelt en waar je achteraf geen idee hebt van hoe dat komt. Het soort song waar Blur een patent op heeft, met andere woorden.
Lees ook
Albumrecensie. Als Blur drie decennia in de weegschaal legt, klinkt dat even eerlijk als bloedmooi ★★★★☆
‘De ziel van de natie is in gevaar’: britpop scoort in het stadion, maar Engeland kwijnt langzaam weg
Albarn en de zijnen - naast de ingehuurde toetsenist zijn dat nog steeds Graham Coxon op gitaar, Dave Rowntree op drums en Alex James aan de bas - negeerden enkel ‘Think Tank’ (2003) en ‘The Magic Whip’ (2015), verder kwamen alle platen aan bod in de inleidings- dan wel opfriscursus gericht op een van de beste Britse bands in dit tijdsgewricht.
Bij ‘Beetlebum’ zag je Rowntree op het grote scherm van zijn mok slurpen, net voordat Graham Coxon De Riff inzette. ‘Coffee & TV’ was al even lekker laconiek, ‘Country House’ en ‘Parklife’ kliefden de set met twee houwen doormidden. ‘To The End’ was het moment voor fan Maxim om op het podium mee te komen zingen, ‘Girls & Boys’ en ‘Song 2’ werden meegebruld door iederéén.
Naast de hits was het vooral de rondlopende, huppelende, van plezier blakende en zich over het publiek buigende Damon Albarn die deze reünie glans gaf en dit publiek van alle generaties bij de les hield. Tijdens ‘Barbaric’, in al zijn warrigheid toch nog een soort van hit, zag je hem jonger worden: loopt er een schonere snotneus op de Britse eilanden rond?
Rond hem stond een band met vertrouwen, en voor die stelling is zelfs hard bewijs: de Britten hadden nieuwe single ‘The Narcissist’ doodleuk in de bisronde geparkeerd, vlak voor het trouwe ‘The Universal’. Netjes tussen de lijnen, geen stoeprand geraakt. Het was het einde van anderhalf uur uitgeregende, maar vooral uitgebalanceerde en met kraakverse songs opgefriste nostalgie, die wel nooit de sfeer bracht waar we niet eens stiekem op hoopten nadat we de recensies over de Britse shows hadden gelezen. Maar kijk, we hebben Blur gezien en het was een genoegen. Dankjewel, Lokeren!
0 件のコメント:
コメントを投稿