In het Koning Boudewijnstadion heeft de Canadese popster The Weeknd - die voortaan door het leven gaat onder zijn geboortenaam Abel Tesfaye (33) - zijn eerste van twee Belgische shows afgewerkt. In exact twee uur tijd bracht hij meer dan 30 (!) nummers waaronder enkele covers, in een strakke show met een futuristisch kantje en een vleugje Frans.
The Weeknd is sinds vorige zomer op tournee en zit middenin het Europese hoofdstuk. Dat luik lokt volgens organisator Live Nation - samen met de concerten in Mexico en Zuid-Amerika 2 miljoen bezoekers. Na twee shows met een record van 80.000 mensen per avond in Londen raakt het Koning Boudewijnstadion - goed voor 50.000 bezoekers - niet volledig uitverkocht. Daarmee doet The Weeknd qua populariteit in ons land minder goed dan Beyoncé, Ed Sheeran of Coldplay. Opvallend veel bezoekers zijn Franstalig en er zijn ook een pak Nederlanders, al speelde The Weeknd in juni al twee keer in Amsterdam.
De show neemt een vliegende start in een futuristisch decor, met een immense skyline als decor, vol iconische gebouwen als de Empire State Building en de CN Tower, uit Tesfayes thuishaven Toronto. De drie bandleden zitten netjes ingewerkt op kleine podia in die wand. Tussen de toppen van de skyline zitten vuurelementen, die het Koning Boudewijnstadion af en toe in vuur en vlam zetten. Iedereen in het publiek heeft een armbandje gekregen dat soms oplicht in een bepaalde kleur: een gelijkaardig systeem als waarmee Coldplay al jaren tourt.
De twee andere decorstukken staan op het middenplein. Aan het einde van de lange catwalk die het staande publiek in tweeën deelt, hangt een zwevende maan twee uur lang boven het publiek. Een metershoge zilveren vrouwenrobot, wiens ogen al ronddraaiend verschillende kleuren krijgen, maakt het af. Het beeld is van de Japanse illustrator Hajime Sorayama, die bekendstaat om sexy robotafbeeldingen.
The Weeknd maakt veelvuldig gebruik van z'n catwalk, waar hij geregeld het gezelschap krijgt van een groep dansers, net als hijzelf volledig in het wit. Hun hoofd en gezicht zijn bedekt, enkel hun ogen zijn zichtbaar tussen hun lange gewaden. Ze schrijden veel over het podium en bewegen staccato met hun hoofd, armen en bovenlichaam, steevast in groep alsof ze één en ondeelbaar zijn. Uitzinnige danssolo's zoals in de show van Beyoncé zijn niet aan de orde. En zelf beweegt The Weeknd ook eerder beheerst en ingehouden.
Het duurt trouwens 50 minuten voor het enthousiaste publiek het gezicht van The Weeknd voor het eerst te zien krijgt. Hij speelt het eerste deel van zijn show gemaskerd, onder een blinkende zilveren schelp bovenop zijn spierwitte outfit, die hij na zijn ontmaskering gebruikt als spiegel. Gemaskerd of niet: het publiek ziet hem graag komen, zeker wanneer hij met "Take my breath" het vuur meteen aan de lont steekt met een hit.
Dat het niet makkelijk zingen is onder een masker, weet de gemiddelde "Masked Singer" intussen maar al te goed. Ook de stem van The Weeknd komt er beter door, nadat hij het opvallende accessoire op zijn gezicht achterwege laat en de beats in de loop van de show iets minder dominant worden.
Véél nummers en een verrassende cover
De show valt uiteen in twee delen, met elk hun ritme en sfeer. Vooral tijdens het eerste uur ligt het tempo hoog door de luide bassen en de ruim 15 nummers (!) die The Weeknd niet volledig speelt maar in elkaar laat overvloeien zoals een dj. Naast "Take my breath" zorgen ook "Sacrifice", "Can't feel my face" en "Starboy" vroeg op de avond voor een eerste golf van enthousiasme.
Op de tribunes wordt tijdens het eerste uur amper neergezeten. Ook de cover van Drake's "Crew love" en "Hurricane", zijn samenwerking met Ye, vallen in de smaak. "House of balloons", de mixtape uit 2011 waarmee alles begon, zorgt voor een uitgelaten sfeer wanneer er wat ballonnen op het publiek worden losgelaten. Een simpel trucje, dat het hem altijd doet.
In deel twee - na de ontmaskering - wordt er enkele versnellingen teruggeschakeld. Vlammenwerpers en een lichtshow met lasers houden iedereen bij de les, al zakt de sfeer toch wat in. De beats en stevige gitaren maken plaats voor soul en meer nadruk op de teksten. Veel nummers van The Weeknd gaan over seks, drugs en verleidingen in algemeen, dat allemaal in weinig subtiele bewoordingen, wat extra opvalt omdat het publiek zo luid meezingt. The Weeknd provoceert graag en onomwonden. Sfeermakers zijn "After hours" en het soulvolle "I feel it coming".
De verrassing van de avond is "Dirty Diana", een cover van de hit van Michael Jackson, waarbij de jongste aanwezigen in het Koning Boudewijnstadion het even in Keulen horen donderen. Het nummer is géén vaste waarde tijdens deze tournee maar klinkt in de versie die The Weeknd in zijn beginjaren heeft gemaakt, toch hedendaags. De "King of pop" is duidelijk een grote inspiratiebron voor hem, en dat hoor je ook in de stevige uithalen.
Charmeren in het Frans
The Weeknd is zich erg bewust van zijn publiek: als Canadees met Ethiopische roots weet hij maar al te goed dat hij zijn Belgische fans kan charmeren met een woordje Frans. Ook al blijft het bij eenvoudige zinnetjes als "Bonjour Belgium, comment ça va?" en "c'est vraiment chaud": mensen vindt het altijd leuk als een artiest extra moeite doet.
Het hoeft om die reden ook niet te verbazen dat het deels Franstalige nummer "Montreal" naar voren is geschoven in de setlist. De decibelmeter schiet nog wat meer de hoogte in tijdens opvolger "Die for you", wanneer het stadion in een warme rode gloed baadt en de dansers twee hypnotiserende cirkels vormen op het podium, één rond The Weeknd en één rond de robot.
Na het vallen van de avond komt de lichtshow meer op de voorgrond, met knappe effecten in de donkere wolken boven Brussel. Het blijft helaas niet droog: vanaf het symbolische "Save your tears" valt de regen minutenlang met bakken uit de hemel Een domper op de feestvreugde is het niet dankzij De Hit die iedereen wil horen: "Blinding lights". Enkel wie onder een steen geleefd heeft, kent het meest gestreamde nummer aller tijden niet. De uitgelaten sfeer stijgt naar het kookpunt en de regenbui is vergeten.
Voor de bisronde heeft The Weeknd vier nummers opgespaard, die hij voor het eerst zingt op een platform ingewerkt in het skylinedecor. Overtuigen doet hij met een eigen versie van "Creepin'", een echo van de gelijknamige nilliessong en "Popular", uit de soundtrack van de HBO-reeks "The idol". The Weeknd heeft die serie samen bedacht met Sam Levinson, het brein achter "Euphoria" en hij speelt zelf de hoofdrol naast Lily-Rose Depp.
De reeks is door de internationale pers neergesabeld, door de vele (te) expliciete seksscènes en de tegenvallende acteerprestatie van The Weeknd. In zingen en performen op een podium is hij een pak beter, zo blijkt nog eens in "In your eyes" - met een leuke solo op saxofoon - en afsluiter "Moth to a flame" als stevig slotakkoord. Morgen nogmaals showtime in Brussel voor The Weeknd. Schoenmaker, blijf vooral bij die muzikale leest, al is dat na deze tournee niet langer als The Weeknd maar als Abel Tesfaye. Het personage is uitverteld, één van de populairste popartiesten nog niet.
0 件のコメント:
コメントを投稿